Może byś się ubrała?
poplątana
Lepiej się czujesz?
Znów lunatykowałaś?
Najwyraźniej.
Co robisz?
Szukam moich okularów.
Nie nosisz okularów.
Na pewno?
Widziałeś gdzieś moją harmonijkę?
- Przestań. - Może jest tutaj?
Cieplej.
Przewiesiłeś zdjęcia w korytarzu?
Co?
Zdjęcia wiszą w innej kolejności.
Przewiesiłeś je, jak byłam w szpitalu?
Nie wydaje mi się.
Chyba zaczynam tracić rozum.
- Ja i moje dzieci zasługujemy... -To niepoważne.
Nie było mnie długo, całe dwa tygodnie.
To 1/78 waszego życia.
Mnie ten czas też się dłużył.
Wyobraźcie sobie, że urodziny mielibyście co sześć lat.
Żadne z was by ich jeszcze nie obchodziło.
Na tort musielibyście czekać drugie tyle, ile już przeżyliście.
Właśnie tak mi się bez was dłużyło.
- Jaki tort? - Nie to jest najważniejsze.
Tak, Zabeth?
Bała się pani?
Nie pamiętam.
Niczego?
Według lekarzy to normalne.
Nie pamiętam dni przed i po, ale sobie przypomnę.
Ma pani jakieś blizny?
Z wypadku?
Mam coś takiego.
Lepiej nie podnoś.
A to?
To stara rana. Umarł mój tata. Myślałam, że przeze mnie.
Ale to było dawno.
Co to znaczy „umarł”?
Dobrze już. Chodźmy się pobawić.
Nie trzeba. Ja się nimi zajmę.
Zrób sobie przerwę.
Ja się nimi zajmę. Zrób sobie przerwę.
Nie musisz się spieszyć. Nie pali się.
Wiem, ale...
wolę wrócić do normalnego trybu życia.
Jeszcze lepiej by było,
gdybyś nie obnażała się przed dziećmi.
Już dobrze. Tatuś jest przy tobie.
Wiem! Dlatego krzyknęłam!
Gdzie byłeś? Co się dzieje? Kiedy znów będzie normalnie?
Nie będzie, już o tym rozmawialiśmy. Nie pamiętasz?
Ja tak nie mogę. Nie mogę budzić się w dziwnych miejscach,
mieć zwidów i zaników pamięci.
Poradzisz sobie.
Na pewno. Po prostu.
Bo w pewien sposób już to zrobiłaś.
Bo czas to ograniczona forma odczuwania.
Rozumiesz?
Nie. Ani trochę.
Chodź. Coś ci pokażę.
Widzisz te klocki?
Wyobraź sobie, że to cały świat.
Wszystko w świecie, a nawet wszechświecie.
Ten to piramidy, ten to Julia Roberts,
a ten to kanapka z grillowanym serem.
Oto pan robotnik budowlany.
U nas gra zwykle rolę matki lesbijki.
Jasne. To matka lesbijka,
która spaceruje i się rozgląda.
Z jej perspektywy te klocki są całym światem.
Ale my stąd widzimy, że to tylko klocki.
Rozumiesz?
Dobra, ale...
Ty nie jesteś do końca tutaj.
Jedną nogą jesteś tu,
ale drugą nadal między klockami.
- Tak. - Nie zawsze tak będzie.
To jak różnica między skrzynią manualną i automatyczną.
Automatyczna ułatwia jazdę,
ale to nie ty prowadzisz auto, tylko ono ciebie.
Zróbmy tak:
zamknij oczy, weź głęboki oddech
i przypomnij sobie swoją pierwszą jazdę ze skrzynią manualną.
Nigdy z taką nie jeździłam.
Serio?
Nie potrafię.
- Nikt cię nie nauczył? - Nie.
Poważnie?
- Nie potrafisz? - Nie.
- Matka cię nie nauczyła? - Zaciąłeś się?
Nauczyli cię jeździć,
ale nie ze skrzynią manualną?
- To podstawy. - Wiesz co?
Nie trzeba było umierać, tobyś mnie nauczył.
Cios poniżej pasa.
Zresztą co z ciebie za ekspert,
skoro sam zginąłeś w wypadku samochodowym?
Mówiłem, że to nie był wypadek. Ktoś chciał mnie zabić.
Myślisz, że sam bym zjechał do tego wąwozu
i cię zostawił? W życiu.
Kto chciałby cię zabić?
Nie mam pewności. Dlatego musisz mi pomóc.
Dlaczego ja?
Bo jesteś na zewnątrz i możesz to zrobić.
Kiedy ja próbuję zbliżyć się do swojej śmierci,
odpycha mnie trauma.
Próbuję się skupić, ale trafiam w inne miejsce.
Ostrożnie, zrobisz jej krzywdę.
W porządku? Przeproś.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
Lećcie się bawić.
Co z tobą?
Chichimekowie byli wędrownym plemieniem żyjącym na północ od doliny w Meksyku.
Jasne.
Wszystko się pewnie samo ułoży.
To kwestia czasu.
Tak zrobię.
Dobra. Cześć.
To Tunde. Martwi się o ciebie.
Uważa, że powinnaś wziąć sobie wolne.
Zadzwonił do ciebie?
Jesteś moim ojcem?
- Gdzie mój telefon? - Tak, to dziwne,
bo ty najlepiej wiesz, jak się czujesz.
A czujesz się dobrze, nie?
Chcę ci coś pokazać.
A co, jeśli to niebezpieczne?
Jeśli ktoś ucierpi?
A co, jeśli wszystko we wszechświecie jest z góry ustalone?
Ludzie powinni wyluzować,
bo niczego nie kontrolują.
- To prawda? - Ty nie krzywdzisz ludzi,
tylko im pomagasz. Taka jesteś.
Pamiętasz, jak w dzieciństwie
poszłaś do nowej szkoły i koleżanki ci dokuczały?
Nawet ta przebrzydła Rita?
Tak.
Były do bani.
Dyrektor wydzwaniał do mnie i mamy,
bo przychodziłaś na WF bez stroju.
Okazało się, że pożyczałaś szorty Ricie,
bo sikała w majtki.
Chciałam pewnie uniknąć wspinania się po linie.
Nie. Jesteś troskliwa,
dobroduszna i wyjątkowa.
Gdybyś widział, jaka ze mnie ofiara,
zmieniłbyś zdanie.
W głębi się nie zmieniłaś.
Jako twój tata wiem najlepiej.
Oczywiście.
Z całej rodziny wierzy we mnie tylko zmarły.
Póki co. Wiesz, kim byłem i czym się zajmowałem?
Byłeś wykładowcą, profesorem nauk przyrodniczych.
Nie żadnych nauk, tylko fizyki teoretycznej.
To nauka przyrodnicza.
Nazywanie tak fizyki teoretycznej to jakby nazwać Lennona śpiewakiem.
Przecież śpiewał.
Pomówmy o podróżach w czasie.
Czemu są teoretycznie niemożliwe?
Rozmawialiśmy o tym tydzień temu.
Jaka jest bariera?
Prędkości światła?
Bariera prędkości światła. Dziękuję, Farnaz.
Czy coś porusza się szybciej od światła?
- Nie. - Superman?
Stan splątany.
Świetnie. Jak nam ta wiedza pomaga w kwestii podróży w czasie?
Ktoś wie?
No już.
Nikt?
Szkoda. Liczyłem, że mi powiecie,
bo ja też nie wiem.
- Kłamałem. Wiem. - Co?
Stan splątany, podróże w czasie. Wiem wszystko.
Pamiętasz moje badania dotyczące szamanów?
Zrobiłem jednemu rezonans magnetyczny.
O Boże. To mózg szamana?
Niesamowite.
Jeśli pójdziemy tym tropem...
Uczelnia nie sfinansuje drugiego etapu.
Przydałby się jakiś grant.
Zapomniałem wspomnieć. Już go zdobyliśmy.
Jasny gwint!
Co łączyło cię z tą studentką?
Skupiasz się nie na tym, co trzeba.
Tu chodzi o rewolucję w podejściu do fundamentów czasu.
Rewolucję?
Sam?
Tak?
Znów przewiesiłeś zdjęcia.
Mówiłaś, że wiszą w złej kolejności.
Nadal nie jest prawidłowa.
Chyba od początku były wymieszane.
Tylko dlaczego?
To pewnie jeden z tych włamywaczy,
którzy niczego nie kradną,
tylko przekładają rzeczy.
Jasne. Włamywacz żartowniś.
Pewnie.
Nie za wszystkim kryje się wielka tajemnica.
Pewnie pospadały i źle je pozawieszałem.
Spadły i powiesiłeś je z powrotem?
- Możliwe. - Nie wiesz?
Wybacz. Nie tylko ty masz za sobą trudny okres.
Przepraszam.
Nie martw się o mnie. Doszłam już mniej więcej do siebie.
Mniej więcej.
Skupię się na pracy. Obiecuję.
Almo, uważam cię za przyjaciółkę,
ale jestem też twoim szefem
i muszę dbać o bezpieczeństwo dzieci.
Choć marzę czasem o tym,
by wciągnęła je czarna dziura.
Miła perspektywa.
A zarazem tragiczna i niemiła.
Dobra, spróbujemy jeszcze raz,
ale jeśli poczujesz się dziwnie,
przyjdź do mnie, to coś poradzimy.
A kiedy ty uznasz, że zachowuję się dziwnie,
zwróć się do mnie, a nie do mojego chłopaka,
bo to dziwaczne.
Nie sądzę, byś była zdolna obiektywnie ocenić swój stan emocjonalny,
więc poprosiłem o niezależną opinię.
Nie musisz tego robić.
Będę robić to, co najlepsze dla dzieci.
Żenujące.
Na czym skończyliśmy?
Każdy ma dwie, z braku lepszego słowa,
- tożsamości. - Tato.
Kiedy się rozdzielą...
To nie działa. Ja tak nie mogę.
- Chcę ci pomóc, ale nie umiem. - Dasz radę.
To się dzieje zbyt szybko,
a ja cię jeszcze naciskam.
Oboje się uczymy. Przejdziemy przez to razem.
Dobrze, ale...
muszę być w stanie funkcjonować. W prawdziwym świecie.
Potrzebujesz materialnej kotwicy,
która sprawi, że będziesz obecna w wymiarze realnym.
Czegoś jak różaniec lub młynek modlitewny.
Wiesz co?
Gdzie to jest?
To strych mamy?
Tak. Miałem obsesję na punkcie pewnej rzeczy.
Matka chciała, żebym ją wyrzucił,
ale wiedziałem, że się przyda, więc ukryłem ją tutaj.
Tęsknię za tym strychem.
Jako nastolatka często siedziałam tu z ziołem...
do mojego zielnika na lekcje przyrody.
Gdzie to jest?
WYKŁADOWCA I STUDENTKA ZGINĘLI W WYPADKU
Patrz.
Nadal działa.
To ma mnie zakotwiczyć w świecie materialnym?
Elektroniczny blackjack?
Nie chodzi o przedmiot,
tylko o grę, o powtarzalną czynność.
Jest na tyle skomplikowana, by wymusić skupienie,
ale na tyle prosta, że cię nie przytłoczy.
Skup się na rozgrywce,
a pozostaniesz związana ze standardowym biegiem
osi czasowej wszechświata.
Z jej ogólnym porządkiem.
Mówisz serio?
Dziewiętnaście. Powinienem się wstrzymać, ale...
Nie wyszedłem z wprawy.
Alma, vámonos.
Gdzie jesteś? Musimy iść.
Dokąd chcą mnie zabrać?
Nie wspomniałem, że jest sobota.
Co? A gdzie czwartek i piątek?
Wyluzuj. Te dni są do bani.
- Co? - Zresztą zawsze możesz
do nich wrócić.
Czwartek powinnaś sprawdzić,
bo znalazłaś fajną tajską knajpkę.
Almo, co ty tam robisz?
- Dobra. - Weź to.
Czekaj. Dobra, bierz.
- Becco? - Co?
Urządź wesele po żydowsku. Chcę zatańczyć horę.
Nie jesteśmy Żydówkami.
Tata jest Żydem.
Był.
Skoro o tacie mowa:
czy był z nim wtedy w aucie ktoś jeszcze?
Niejaka Farnaz?
Czyli wiesz.
Nie wiedziałam. Nie powiedziałaś mi.
Pewnie uznałam, że to nieważne,
bo bym wspomniała.
Gdyby było nieważne,
nie trzymałabyś tego w tajemnicy.
Myślałam, że powiedziałam.
Mieli romans?
Almo! Nie.
Wiem tylko, że była jego studentką.
A niech to.
Jeśli chcesz ze mną rozmawiać,
zostaw tę grę.
To strasznie wkurzające. A ta?
Wolę tę drugą.
Nie chcę koronkowego kołnierzyka.
Właśnie.
Pewnie, co ja tam wiem?
Choć byłam na tylu ślubach, o ilu wy możecie pomarzyć.
W latach 80.
- Ale cios! Jesteś stara. -Dios mio.
Możesz wyłączyć te piski i mi pomóc?
Weź tę z wysokim stanem, żebyś mogła się najeść.
Nie, pomyślą, że jesteś w ciąży.
Ale mi pomogłyście.
Wybaczcie. Znajdę poduszeczkę na obrączki
i się w nią wykrzyczę.
Nie ma za co.
Czy to możliwe, że ktoś chciał ich zabić?
Almo.
Tata przecież nie zjechałby sam do wąwozu.
Dosyć. Nie chcę o tym rozmawiać.
A co powiecie o tej?
- Piękna. - Kupuj.
Po co tu w ogóle przyszłaś?
Wiesz, że nie jestem w tym dobra.
Chcesz pójść do baru? Na tym się znam.
- Do którego? - Tego, co zawsze.
Co to ma być? Co robisz?
Co?
Naprawdę chcesz przyprowadzić na mój ślub Sama?
- Bo co? - Niczego nie pamiętasz?
O czym?
Wiesz co? Mam tego dosyć.
Wybacz, mamo, ale...
O kurwa.
Jeśli chcesz tak żyć, proszę bardzo.
Skąd masz tę gierkę?
Nic ci nie jest?
Ta kanapa zawsze była tak wysunięta?
Tak.
Nie była.
Na dywanie są ślady.
Dziwne.
Poprzestawiałeś wszystko,
jak byłam w szpitalu, żeby mi dokuczyć.
Niby po co?
Nie wiem.
Czuję, że wszyscy chcą mnie wpienić.
Ja nie, przysięgam na Boga.
Co tam masz?
Czy między tobą a Beccą coś zaszło, jak byłam w szpitalu?
Raczej nie.
Ona myśli, że nie przyjdziesz na ślub.
Znasz ją.
Bywa czasem dziwna.
Wcale nie bywa dziwna. Na tym polega jej problem.
Śluby budzą w ludziach najgorsze instynkty.
Może i racja.
Cholera!
Matteo, jak leci?
Ekstra.
Oliver, zuch chłopak.
Rosa Celia. Kredka w nosie. Tak trzymać.
- Cassie. - W co pani gra?
- W grę. - Też chcę.
Teraz jest kolej Almy. Zagrasz kiedy indziej.
Nie, to gra dla dorosłych.
Dla niej się nie nadaje.
To nie fair!
Mam pytanie:
koniecznie musisz w to ciągle grać?
Muszę.
Drugie pytanie: na pewno?
Zalecenie lekarza.
Pomaga mi się skupić, a tego przecież chciałeś.
To twój pomysł.
Lekarz zalecił ci grać bez przerwy w elektronicznego blackjacka?
Dla zdrowia?
Mam ci pokazać receptę?
Tak, chciałbym ją zobaczyć.
Tunde, lepiej nie mieszaj się w sprawy dotyczące
praw kobiety do opieki zdrowotnej.
Dobra.
Miłej zabawy.
Dzięki.
Do widzenia.
- Życzę zdrowia. - Wzajemnie.
- Cześć, Oliver. - Pożegnaj się.
Do widzenia.
Wcześnie nas opuszczasz.
Czekajcie!
Proszę go trzymać z dala od wody.
Nie rozumiem.
- Almo. - Co jest w wodzie?
Nic. Alma po prostu...
Niech mnie pani posłucha.
Proszę go zapisać na lekcje pływania.
Wiem, że dziwnie się zachowuję, ale chcę pomóc.
Dobrze. Zapiszemy go.
Dziękuję.
Co to za rzeczy?
Wykradłam je ze strychu mamy. Nic jej nie mów.
Chcę się dowiedzieć, kto zabił tatę.
To było zabójstwo?
Tak. Jestem całkiem pewna.
Jak było dziś w pracy?
W porządku.
To dobrze.
Wrócisz do łóżka?
Tak. Niedługo.